Pieken en dalen

Ik neem jullie mee in wat recente ups en downs in mijn vakgebied, de fotojournalistiek. 

Fotograaf: Jitske Seckel

Onderaan staat wel de beveiliger die begin augustus een fotograaf bijna ombracht met een nekklem tijdens het zomercarnaval. De politie stond erbij en keek ernaar. Pas na alle klachten komen ze erachter dat ze nogal wat steken hebben laten vallen. De beveiligingsbranche heeft duidelijk behoefte aan een verplichte basiscursus rechten van de pers. Hoop dat de fotograaf er geen schade aan overhoudt en dat dit een wake-up call is voor deze branche.

Tja, de rest valt hierbij vergeleken natuurlijk in het niet, maar dan toch nog een persoonlijke ergernis; evenementen waar alles moet wijken voor live-tv en eigen content makers. Zo deed ik verslag van de Keti Koti herdenking, een evenement van grote nationale waarde. Ik trof een organisatie die niet had nagedacht over journalistieke beeldverslaggeving. Een podium op grote afstand, vanwaar je absoluut niets kon zien of fotograferen.

En dat ene beeld dat je met veel geluk net zou kunnen maken, wordt vakkundig om zeep geholpen door de camerateams van de organisatie die recht voor je beeld gaan staan. Exemplarisch voor veel evenementen, maar toch wel op eenzame hoogte. Ondanks de buitengewoon vriendelijke medewerkers daar, die mij niks verder hielpen maar zelfs tegen een vervelende fotograaf als ik altijd vriendelijk bleven.

Als je bijvoorbeeld al vijf jaar lang een opdracht doet voor 90 euro, dan is de waarde die dat nu nog vertegenwoordigt in vergelijking met toen 75 euro

Belangrijker dan ergernissen, hoe gaan we nog wat verdienen aan onze beelden de komende jaren? Erald van de Aa gaf al een voorzet op de socials: gebeurt er nog wat met de inflatiecorrectie en de kilometervergoeding? Ben benieuwd hoe het met de collega’s gaat. Bij mijn zakelijke klanten is het geen enkel issue, iedereen begrijpt dat mijn beeld duurder wordt zoals alles, maar de uitgevers hebben iets meer moeite of hebben een makkelijk verdienmodel gevonden. Als je bijvoorbeeld al vijf jaar lang een opdracht doet voor 90 euro, dan is de waarde die dat nu nog vertegenwoordigt in vergelijking met toen 75 euro. Nog een paar jaar en we werken voor een vrijwilligersvergoeding. Lijkt mij iets dat we beter als collectief kunnen aanpakken, laat me maar weten of dit draagvlak heeft of dat ik de enige ben die dit niet goed geregeld heeft met mijn krant.

Maar goed, er zijn gelukkig ook genoeg ontwikkelingen waar ik wel enthousiast van word. Er zijn nog altijd veel goede fotografen, jong en oud, die iedere dag fantastisch werk maken en verschillende manieren hebben om dit ook winstgevend te maken. In deze tijd dat alle aandacht gaat naar online verdienmodellen en AI probeert ons werk te klonen, vond ik het wel weer een verademing om een fotografe te zien die werkt als modefotograaf maar ook relevant, modern en persoonlijk documentair werk maakt. Eva van Kesteren maakte in opdracht van het Amsterdam Museum een serie portretten om de Molukse geschiedenis in beeld te brengen. Nieuwe journalistiek, persoonlijk werk in een beeldtaal die het persoonlijke overstijgt, groot geprint en voor iedereen buiten te zien in Amsterdam.

Wil je een van de allerbeste Nederlandse fotografen live horen? Dan treedt Arie Kievit, de meer dan terechte zilveren camera winnaar van dit jaar op tijdens het journalistiek festival in Deventer op 19 september. Iets later diezelfde dag is er ook een gesprek met de onovertroffen Mariëlle van Uitert. Gratis, maar meld je wel even van tevoren aan op nljf.nl.